Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :

De Ziekte Van Lyme

banner-lyme

Iedereen heeft al wel van de ziekte van Lyme gehoord. De meeste mensen weten dat deze hinderlijke ziekte met tekenbeten te maken heeft, maar vaak houdt de kennis daar op. Daarom verzoeken we in dit artikel wat meer informatie te geven over deze aandoening, de symptomen, de mogelijkheid tot besmetting en de behandeling ervan.

Wat is het?

De ziekte van Lyme wordt ook wel eens Lymeziekte of lymeborreliose genoemd. Deze aandoening behoort tot de groep van de infectieziekten en wordt veroorzaakt door bacteriën die deel uitmaken van de familie van de borrelia-bacteriën. Deze ziektemakers zijn micro-organismen met een grootte van 3 tot 8 micrometer. Deze bacteriën kunnen zich in het menselijk lichaam nestelen door middel van een tekenbeet. De teken die de borreliabacterie kunnen overdragen zijn de schapenteek en de hertenteek. Deze ziekte kreeg trouwens haar naam in 1975 toen in het plaatsje Lyme in Connecticut (Verenigde Staten) een epidemie uitbrak van de ziekte. Maar dat is niet de eerste keer dat de aandoening beschreven werd.

De ontdekker van de ziekte van Lyme

De Lymeziekte zelf werd al twee eeuwen eerder beschreven. Dit gebeurde in 1764 in Schotland door de bioloog John Walker, die trouwens ook een geestelijke was. Men gaat er vanuit dat de ziekte van in die dagen geïntroduceerd werd op het Amerikaans continent, omdat er toen al emigranten zich vestigden in Amerika en dat de teken toen meereisden op de schepen die de emigranten vervoerden.

Andere onderzoekers die de ziekte van Lyme beschreven

Andere vroege beschrijvingen van de ziekte van Lyme vinden we terug in 1883 in Duitsland. Daar beschreef de arts Alfred Buchwald een huidaandoening met de Latijnse naam acrodermatitis chronica atrophicans. Dit is de wetenschappelijke naam voor wat we nu kennen als het derde stadium van de ziekte van Lyme. Vervolgens werden in 1909 voor het eerst de huiduitslag beschreven die vaak gepaard gaat met een tekenbeet. We hebben het dan in het bijzonder over de kenmerkende rode kringen. De Zweedse dermatoloog Arvid Afzelius gaf deze uitslag de wetenschappelijke naam ‘erythema migrans’. Het duurde echter tot de jaren ‘50 van de vorige eeuw vooraleer deze symptomen gerelateerd werden aan een tekenbeet. Penicilline werd toen als medicijn gebruikt om deze verschijnselen te bestrijden. In 1975 volgde dan eindelijk de doorbraak ten gevolge van de uitbraak van de ziekte in Lyme, Connecticut. Daar kregen de patiënten te maken met gewrichtsklachten, maar hun andere symptomen werden door wetenschappers van de befaamde Yale universiteit in verband gebracht met de ziekteverschijnselen die reeds eerder op het Europese vasteland beschreven werden en die in verband konden worden gebracht met tekenbeten.

Waarom kwam er in 1975 een doorbraak in de ontdekking van de ziekte van Lyme?

De patiënten in Lyme, Connecticut waren mondige mensen die met klem aandrongen op verder onderzoek naar de aandoening waaraan ze leden. Een van de voortrekkers was een moeder die zelf aan de toen nog niet bekende ziekte leed, en die zelf ook twee kinderen had met gewrichtsklachten. Allen Steere was toen reumatoloog aan de universiteit van Yale en werd later ook professor te Harvard. Hij ontdekte de gelijkenis met de huidaandoening ‘erythema migrans’ die reeds eerder beschreven werd door de Zweed Afzelius en zo werd ook de link gelegd met de tekenbeet. In 1982 werd vervolgens de bacterie ontdekt die de ziekte veroorzaakt. De Amerikaanse, maar van oorsprong Zwitserse onderzoeker Willy Burgdorf was hiervoor verantwoordelijk. Daarom spreken we nu nog altijd over Borrelia burgdorferi.

Symptomen

In de voorgaande paragrafen hebben we het vooral gehad over de voorgeschiedenis die leidde tot de ontdekking van de bacterie die verantwoordelijk is voor de Lymeziekte. Zo hebben we het al terloops gehad over enkele symptomen die kenmerkend zijn voor deze aandoening, maar ons overzicht was tot hiertoe nog allesbehalve volledig.

Wat zijn de symptomen van de Lymeziekte?

Eerst en vooral is het belangrijk om weten dat de ziekte van Lyme verschillende symptomen kent, maar dat niet iedereen dezelfde ziekteverschijnselen doormaakt. Verder zijn vele klachten van voorbijgaande aard. Toch vinden we het belangrijk om een volledig overzicht te geven:

• De rode kringen/ huiduitslag die zich ontwikkelt na de tekenbeet, met de naam ‘erythema migrans’.
• Griepachtige klachten: hoofdpijn, stijve gewrichten, een stijve nek, koorts, spierpijn, moeheid.
• Na verloop van tijd verspreidt de ziekte van Lyme zich door het menselijk lichaam, en zullen er steeds symptomen bijkomen.
• Neurologische klachten
• Huidklachten
• Reumaklachten
• Psychiatrische klachten
• Hartklachten
• Oogklachten

De stadia van de ziekte van Lyme

De ziekte van Lyme verloopt over het algemeen in drie stadia. Het verloop kan van patiënt tot patiënt verschillen.

• In stadium een vertonen de patiënten meestal de huiduitslag die bekend staat als de ‘erythema migrans’.
• In stadium twee verspreiden de bacteriën zich verder door het lichaam en kunnen verschillende symptomen ontstaan.
• In het derde stadium is de ziekte van Lyme chronisch geworden.

Hoe besmetting met Lyme door teken vermijden?

Uit wat we hierboven lezen, wordt duidelijk dat de Lymeziekte ernstige gevolgen kan hebben. Daarom is het belangrijk om zoveel mogelijk aan preventie te doen. Jammer genoeg is dit niet mogelijk met huis- tuin- en keukenmiddelen. Teken zijn sterke dieren die resistent zijn aan natuurlijke bestrijdingsmiddelen die wel helpen tegen andere insecten. Daarom werden er speciale tekenwerende sprays ontwikkeld, en ook DEET is erg effectief om teken te weren. Dit zijn sterke middelen die bij een aantal consumenten weerstand oproepen. Wie deze middelen omwille van allergische reacties niet kan gebruiken, kan ook het middel ‘Natural anti-insect’ gebruiken. Dit is een middel op basis van eucalyptus en citroen en heeft zijn werking in de praktijk al ruimschoots bewezen. Daarnaast bestaan er ook speciale teekwerende sokken die zeker aangeraden worden voor iedereen die veel in bosrijk gebied verblijft. Toch is preventie niet altijd mogelijk.

Wat te doen bij een tekenbeet?

Wanneer je alle preventieve maatregelen hebt genomen die maar mogelijk zijn, dan kan het toch nog voorkomen dat door een teek gebeten wordt. In het voorkomend geval, dien je de teek zo vlug mogelijk te verwijderen. Teken zoeken graag warme plekken op waar ze zich goed kunnen verstoppen. We denken hierbij vooral aan de knieholte, de liesstreek, oksels en rond de haargrens. Daarom doe je er goed aan om deze plekken regelmatig te checken tijdens de zomer. Vind je toch een teek, dan dien je in actie te schieten en het diertje te verwijderen. Dit kun je doen met behulp van een tekentang. Dit apparaatje werd speciaal ontworpen om de teek in zijn geheel te verwijderen. Zo loop het minste gevaar op een besmetting met Lyme.

Hoeveel teken zijn effectief drager van de ziekte van Lyme?

Belangrijk om weten is dat niet alle teken ook effectief de Lymeziekte met zich meedragen. Ben je gebeten door een teek zonder dat je het merkt en is de teek vervolgens ook niet verwijderd, dan hoeft dit nog niet te betekenen dat je zonder meer de ziekte gaat ontwikkelen. Een groot aantal teken zijn wel drager, dus daarom is voorzichtigheid altijd geboden.

Wat is de kans dat je effectief besmet wordt door een tekenbeet?

Ook al word je gebeten door een teek die besmet is met Lyme, toch word je niet altijd ziek. Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat mensen die gebeten worden door een besmettelijke teek slechts 5% kans hebben om uiteindelijk de ziekte van Lyme te ontwikkelen. Toch is voorzichtigheid altijd geboden, en doe je er goed aan om bij twijfel een arts of dokter te raadplegen.

Wanneer zet je de stap naar de dokter?

Vele mensen vinden het moeilijk om te bepalen wanneer ze naar de dokter moeten gaan met hun klachten. Bij de ziekte van Lyme is de boodschap er zo vlug mogelijk bij te zijn. Wanneer je een grote ronde en ronde vlek ziet verschijnen, doe je er goed aan om zo vlug mogelijk een arts te consulteren. Deze kan bepalen of het over de Lymeziekte gaat of niet.

Hoe kan de ziekte van Lyme behandeld worden?

De ziekte van Lyme wordt in het eerste stadium, bij de kenmerkende huiduitslag en de griepachtige verschijnselen behandeld door het toedienen van antibiotica. Deze kuur dient 2 tot 3 weken te worden volgehouden. Voor je de medicijnen begint in te nemen, zal een labonderzoek uitwijzen of je de ziekte hebt of niet. Preventief medicatie innemen is geen goed idee, al zeker niet omdat het om antibiotica gaat.

 

Klik hier om Lyme behandelen met natuurlijke middelen