Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :

De ziekte van Lyme

Klik hier om Lyme te behandelen met natuurlijke middelen

Wat is de ziekte van Lyme

De ziekte van Lyme, dat associëren we standaard met teken. We weten dat het een “gevaarlijke” ziekte is en dat we bij een tekenbeet meteen naar de huisarts moeten snellen, maar in de praktijk eindigt onze kennis hier vaak. Over symptomen, gevolgen, stadia en de behandeling, weten we in de praktijk zelden meer te vertellen. Daarom doen wij dan ook enkele belangrijke kenmerken uit de doeken.

De ziekte van Lyme is een infectie die veroorzaakt wordt door een bacterie. Deze bacterie is, net zoals de veroorzaker van syfilis, een zogenaamde spirocheet.  De ziekte kan ook van moeder op kind worden overgedragen gedurende de zwangerschap. Behandeling is mogelijk, maar bij een te late behandeling kan chronische Lyme zich ontwikkelen. Over het algemeen wordt de ziekte meestal opgelopen na een beet van een teek en begint het vaak bij een rode huiduitslag, waarna griepachtige verschijnselen volgen. In verdere fasen kan het zenuwstelsel aangetast worden en kunnen gewrichtsaandoeningen en hartafwijkingen optreden. Aandacht voor de psychische gevolgen van de ziekte is zeker op zijn plaats. In het slechtste geval kan de dood volgen, bijvoorbeeld ten gevolge van hartfalen.

Verspreiding van de ziekte van Lyme

Het klopt dat de ziekte van Lyme wordt veroorzaakt door teken, maar in theorie gaat het eigenlijk om een besmetting met Borrelia. Borrelia is een bacterie-achtig organisme dat we vooral bij egels, herten en knaagdieren aantreffen. Het is een van de vijf ziekten die in Europa door teken op de mens kan worden overgebracht. Wanneer een teek zich voedt met het bloed van een besmet dier en nadien een mens als nieuwe gastheer aanziet, dan kan het schadelijk organisme zich mee verspreiden. In de praktijk blijkt dat de ziekte zich niet meteen zal verspreiden, maar het pas na enkele uren voeden zal optreden. Het probleem: zo’n tekenbeet is pijnloos en begint pas na een heuse tijd (of helemaal niet) te jeuken, waarna het mogelijks al te laat is om de teek nog tijdig te verwijderen.

Je hebt een grotere kans op de ziekte in omgevingen waar veel dieren voorkomen, die rijk is aan planten en hoog gras kent. Vooral tussen de maanden juni en oktober noteren we het grootste risico. Ongeveer 10-20% van de Europese teken is een drager van Borrelia: bij iedere tekenbeet is het van belang om meteen bij de huisarts langs te gaan voor een check-up en bij eventuele latere symptomen meteen in te grijpen.

Symptomen van de ziekte van Lyme

De ziekte van Lyme is een zogenaamde multisysteemziekte die over het algemeen een zeer grillig beloop kent. Het is niet zo dat de ziekte bij iedere mens dezelfde symptomen zal veroorzaken. Wel verloopt de ziekte klassiek over drie stadia waarbij de vaakst voorkomende verschijningsvormen grondig in kaart gebracht zijn. Inzicht hebben in deze veel voorkomende symptomen is belangrijk om een goede diagnose te stellen. We spreken echter in termen van “meestal” en “kan”, aangezien de symptomen niet bij iedere patiënt zullen optreden.

Eerste stadium: de lokale huidinfectie

Meestal wordt vrij snel, ongeveer vier tot tien dagen na de tekenbeet, een huidinfectie vastgesteld rondom de tekenbeet. Het is wel belangrijk om te weten dat bij ongeveer 50% van de lymepatiënten die huidinfectie nooit wordt vastgesteld.

Meestal gaat het om een pijn- en jeukloze rode infectie die zich als een ronde of ovale kring rond de beet ontwikkelt. De infectie breidt vrij snel uit en dat binnen een diameter van 5 tot 40 centimeter. Na verloop van tijd zal de infectie zich ook verspreiden naar andere locaties, waarbij de benen, de oksels, de romp en de liezen de meest voorkomende vindplaatsen zijn. In sommige gevallen kan de geïnfecteerde huid toch jeuken of kan het zelf pijn doen bij aanraking.

Heel vaak zal er gedurende dezelfde periode een griepachtig ziektebeeld optreden. Vermoeidheid, hoofdpijn, spierpijn, koorts en neerslachtigheid zijn daarbij niet ongewoon. Toch kunnen deze ziektebeelden ook enige tijd later pas optreden. Treden deze verschijnselen op? Dan is het veel eenvoudiger om een diagnose vast te stellen en zal de arts vrij snel met een antibioticabehandeling starten. Bij niet-behandeling met antibiotica ontwikkelen sommige patiënten paarse onderhuidse knobbeltjes die zich kunnen situeren op de plaats van de beet, maar evenzeer rond de tepel, het scrotum, de neus of de oren.

Waar moet je op letten:

  • Irritaties rondom de beet;
  • Irritaties op andere plaatsen op het lichaam;
  • Griepachtige verschijnselen;
  • Vermoeidheid en psychische neerslachtigheid;
  • Paarse onderhuidse knobbeltjes.

Tweede stadium:  de uitgezaaide infectie

Aangezien de infectieverschijnselen uit het eerste stadium bij ongeveer 50% van de gevallen niet optreden, is het mogelijk dat niet tijdig wordt gereageerd door de patiënt of de arts. In dat geval kan de Borrelia-bacterie zich ook verspreiden via de bloedbanen en kan het zich in het centrale zenuwstelsel nestelen. Aanhoudende griepachtige verschijnselen zijn een belangrijk kenmerk, maar ook psychische problemen zullen nu een belangrijke rol innemen. In deze fase merken we vaak ook psychische vermoeidheid, concentratieproblemen, overreacties en geprikkeldheid op. Gedurende deze fase kan de bacterie zich over het hele lichaam verspreiden en zich in ieder orgaan settelen. In de praktijk treden het vaakst problemen op aan het zenuwstelsel, het hart of de gewrichten.

Vaak voorkomende symptomen die optreden gedurende dit tweede stadium:

  • Hersenvliesontstekingen, waarbij koorts, sufheid en hevige hoofdpijn al dan niet kunnen ontbreken. Dubbelzicht en aangezichtsverlamming treden hier vaker op;
  • Ontsteking van de ruggenmergzenuwen. Vaak resulteert dit in heftige pijn in een ledemaat of in de romp, soms resulteert het ook in een doof gevoel of een gevoel van krachteloosheid. Eventuele plasproblemen zijn ook geen uitzondering;
  • Zwellingen en gewrichtspijn;
  • Hartspierontsteking dat kan resulteren in het flauwvallen, een gevoel van benauwdheid, pijn in de borst of zelfs hartfalen.

Derde stadium: chronische Lyme

Van zodra voorgaande symptomen meer dan een jaar aanhouden, spreken we van chronische Lyme. Over het algemeen zullen we merken dat voorgaande symptomen wisselend optreden met zowel mindere als betere periodes. De chronische gevolgen zullen sterk verschillen tussen de patiënten en het kan hierbij gaan om spierpijn, gewrichtspijn, hoofdpijn, koortsachtige temperaturen, heftig zweten, chronische vermoeidheid en een doorlopend griepachtig gevoel.

Na verloop van tijd zullen vooral zenuw- en hersenaandoeningen optreden. Symptomen hiervan zijn een verhoogde prikkelbaarheid, geheugenproblemen, stemmingswisselingen, verminderde concentratie, ernstige hoofdpijn, gevoeligheid voor licht en geluid, slaapstoornissen en het “moeilijk vinden” van woorden of namen. Sommige patiënten ontwikkelen symptomen die doen denken aan ADHD, ADD, dementie, angststoornissen of psychotische stoornissen.

Ook de huid zal de gevolgen van de ziekte van Lyme nu duidelijk beginnen voelen. Vooral in de benen en armen ontstaat een zeer dunne huid die makkelijk irriteert.

Lyme diagnose

De diagnose van de ziekte van Lyme vindt plaats op basis van de ziekteverschijnselen, testen, het verhaal van de patiënt en de eigen ervaringen. Testuitslagen alleen geven nooit 100% zekerheid. Het ziektebeeld doet sterk denken aan andere ziekten (MS, epilepsie, ALS, …), waardoor het voor de arts moeilijk is om een zekere diagnose te stellen. Om de diagnose definitief vast te stellen zijn er dan ook verschillende methoden die allen van minsten even groot belang zijn. Wij zetten ze eventjes op een rijtje.

# 1. Het verhaal & de ziekteverschijnselen

Het is van groot belang om als patiënt te vermelden dat je een tekenbeet opgelopen hebt en eventuele klachten en irritaties te vermelden.  Bij onzekerheid zal de arts een afweging maken: de behandeling opstarten of toch maar niet.

Om de arts te helpen bij het stellen van zijn diagnose is dan ook aangewezen om als patiënt de nodige hulp te bieden:

  • Vertel je verhaal en doe eventuele klachten uit de doeken;
  • Weet dat slechts de helft van de patiënten uitslag krijgen na een tekenbeet. Zelfs zonder uitslag doe je er nog steeds goed aan om het “verhaal van de tekenbeet” te vertellen;
  • Krijg je wel uitslag? Neem er dan altijd meteen foto’s van. Neem foto’s van dichtbij en veraf, uit verschillende hoeken. Op die manier kan je jouw arts al een stuk verder helpen indien er zich later diagnoseproblemen stellen.

# 2. ELISA-test en Western blot-test

Er bestaan wel degelijk ook testen om de diagnose te vereenvoudigen, maar die zijn niet waterdicht. Zo zullen ELISA-testen gedurende de eerste acht weken van de infectie meestal negatief zijn: het lichaam heeft nog niet voldoende antistoffen aangemaakt. Ook nadien kan een test geen honderd procent zekerheid bieden: de testen tonen enkel de aanwezigheid van antistoffen aan en niet de aanwezigheid van Borellia zelf. Sommige patiënten maken weinig tot geen antistoffen aan en dan is het heel moeilijk om de ziekte van Lyme via dergelijke testen vast te stellen. Bij twijfel kan de arts je wel doorverwezen voor een zogenaamde Western blot-test in een gespecialiseerd laboratorium. Die test is een stuk gevoeliger, maar zal ook niet altijd soelaas bieden.

 # 3. Hersenscans

Aangezien de ziekte van Lyme ook voor neurologische afwijkingen kan zorgen, kunnen hersenscans ook bepaalde afwijkingen vaststellen. Ook hier wil een afwijking uiteraard nog niet meteen zeggen dat het gaat om de ziekte van Lyme, maar kan ze – in combinatie met de andere criteria – wel aanleiding geven voor een soortgelijke diagnose. Vooral de SPECT- en PET-scan zijn doeltreffend om deze afwijkingen vast te stellen. Het moet gezegd worden: het voorkomen van hersenafwijkingen of wijzigingen in de hersenbloeddoorstroming is vaak iets dat we pas aantreffen bij chronische lymepatiënten, waardoor er vaak al een ‘ernstig vermoeden’ zal zijn. In de eerste fase van het ziekteverloop is het ook hier moeilijker om een goede diagnose te stellen.

# 4. Lumbaalpunctie

Niet alleen het bloed kan getest worden op de aanwezigheid van antistoffen, bij twijfel kan ook een ruggenprik volgen om het zogenaamd cerebrospinaal vocht aan een onderzoek te onderwerpen. Onderzoek heeft echter uitgewezen dat dergelijke tests een kleinere slaagkans hebben om effectief een gegronde diagnose te stellen. Zowel een positieve als een negatieve uitslag ten gevolge van een lumbaalpunctie geeft geen zekerheid. Deskundigen geven steeds vaker aan geen lumbaalpunctie meer uit te voeren indien de andere onderzoeksmethoden reeds voldoende zekerheid geven. Vooral bij grote twijfel kan wel worden overgegaan tot een onderzoek van het hersenvocht.

Veel gestelde vragen

Over de ziekte van Lyme zijn er nog heel wat onduidelijkheden en verwarringen bij patiënten. Vier veel voorkomende vragen verdienen enige verduidelijking.

# 1. Verschilt de behandeling tussen volwassenen en kinderen?

Aangezien de behandeling voornamelijk bestaat uit een antibioticakuur, kan het van belang zijn om het medicijn af te stemmen op het kind. Onder andere het gewicht en de leeftijd zullen hierbij een rol kunnen spelen. Het moet echter gezegd worden dat de behandeling van de ziekte bij kinderen een aparte expertise inhoudt waar niet iedere arts over beschikt. Het kan in dat geval ook aangeraden zijn om een gespecialiseerde arts te raadplegen, zeker in een vergevorderde fase van de ziekte. Vraag in dat geval meer informatie aan de huidige arts die voor de nodige doorverwijzing zal kunnen zorgen.

# 2. Ik merk geen infectie of vlek op rond de tekenbeet, ben ik nu ‘safe’?

De typische vlek of kring na de tekenbeet treedt bij ongeveer 50% van de patiënten op. Het is dan ook belangrijk om de focus niet alleen hierop te leggen, maar ook alert te zijn voor andere klachten. We denken hierbij aan bijvoorbeeld vermoeidheid, koorts, spierpijn of andere griepachtige verschijnselen. Bij twijfel is het belangrijk om meteen bij een arts langs te gaan.

# 3. Wat bij zwangerschap en de ziekte van Lyme?

Het is inmiddels veelvuldig aangetoond dat een zwangere moeder de ziekte kan overdragen op haar kind. Toch blijkt die kans niet heel groot te zijn. Wel zijn er al veelvuldig zwangerschapscomplicaties genoteerd, waaronder miskramen of vroeggeboorten. Het is dan ook van belang om zich langdurig te laten behandelen en voldoende te laten monitoren. Het moet wel gezegd worden dat de meeste medicijnen niet geschikt zijn voor het gebruik door zwangere vrouwen, wat de behandeling bemoeilijkt. Ook hier kan het eventueel raadzaam zijn om een specialist te raadplegen.

# 4. Kan ik anderen met de ziekte besmetten?

Er is nog heel weinig geweten over de overdraagbaarheid van de ziekte van Lyme. Er zijn bijvoorbeeld al heel wat gevallen genoteerd waarbij de ziekte naar het ongeboren kind werd overgedragen, maar dit is eerder een uitzondering dan de regel. De overdraagbaarheid via de moedermelk staat ter discussie, maar bijkomend wetenschappelijk onderzoek is nodig om dit met zekerheid te bevestigen of te ontkennen. Ook de overdraagbaarheid via bloedtransfusies of zelfs seksueel contact is niet wetenschappelijk uitgesloten. Op wetenschappelijk vlak zijn er duidelijk nog enkele hiaten, waardoor het van belang is om je arts te raadplegen bij specifieke vragen.

Klik hier om Lyme te behandelen met natuurlijke middelen